Biografie

Ik klamp me vast aan mijn muziek en het leven. Mijn beste werk ligt nog voor me.

Een leven vol muziek

In een interview met Margot Vanderstraeten voor De Standaard gaf Liliane ruiterlijk toe dat als ze in het Nederlands zingt, ze naakt staat. "En ik sta graag naakt", voegt ze eraan toe. Haar carrière begint in 1963, het jaar dat Edith Piaf stierf. Als kind koestert Liliane een enorme bewondering voor haar. Zij had vooral aandacht voor de drive waarmee Piaf zich naar de top had gezongen.

Liliane heeft met haar collega's Salim Seghers , Samantha en Paul Severs dit gemeen dat ook zij in 1948 werd geboren, in haar geval in Diest, om precies te zijn de achttiende december om tien uur 's ochtends als Liliane Keuninckx. Twee jaar later wordt haar broer geboren. Papa Keuninckx was spoorwegbediende en mama was poetsvrouw. Beiden moeten hard werken om ervoor te zorgen dat hun kinderen niets tekortkwamen. Liliane had een enorm warme band met haar broer Roland, die op achtentwintigjarige leeftijd door een ongeval om het leven kwam. Hij werkte bij de spoorwegen en werd op zekere nacht opgeroepen om de bevroren wissels te helpen ontdooien. Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden worden hij en zijn collega door een trein gegrepen. Haar broer was de zachtaardige, zij eerder het ruige type, een soort tomboy. Telkens als zij een belangrijke beslissing moet nemen, denkt ze nog steeds aan hem.

Thuis werd er tijdens haar jeugdjaren niet zo vaak gezongen, behalve door haar vader, die vocaal graag uitpakte met zijn lievelingsevergreens. Liliane is met rock-'n-roll en met sterren als Elvis Presley, Brenda Lee en Connie Francis en iets later met The Beatles opgegroeid. Na een tijdje kwam daar ook Dusty Springfield bij. Zingen deed ze zowat overal, ook op school, maar ze voelde zich vaak verlegen. Zij zong zich tijdens de muziekles in de kijker, want iedereen was het erover eens dat Liliane een mooie stem had. Regelmatig sloot ze zich op in haar kamer om daar met de gitaar in de hand liedjes te zingen. Toch droomde ze ervan, ondanks haar opvallende stem, ooit als ballerina op de planken te staan, maar daarin werd ze door haar ouders niet gesteund. Toen ze begon met zingen, zagen pa en ma het eerder als een hobby en hoopten ze dat hun dochter een echt vak zou leren. Als lid van de plaatselijke turnkring liet ze zich ook graag horen tijdens menig feestje en op aanraden van de familie, vooral onder impuls van haar ooms Edouard en Robert, ging ze al op haar twaalfde deelnemen aan enkele crochetwedstrijden, waar ze liedjes als "Wieg me" en "ik zeg mama" van La Esterella en "Met je handen" van Jean Walter brengt. Intussen gaat Liliane tijdens de weekends zingen bij de Diestse groep The Starlets. Als die er na een tijdje mee ophouden, sporen ze Liliane aan in haar eentje door te gaan. In 1964 neemt ze deel aan de Grote Variétéprijs van Radio Luxemburg. Hier ontmoet ze tijdens de halve finale een zekere meneer Terheggen, die haar het liedje We gotta stop" laat horen. Liliane gaat akkoord dat tijdens de finale te zingen, waar ze een tweede plaats behaalt en een platencontract scoort bij Philips. Zij droomt van een carrière zoals Sylvie Vartan en France Gall, de tienersterren van dat moment.

Haar allereerste single We gotta stop" staat in de maand juni van 1964 op de vijfde plaats van de Top Dertig in Het Belgisch Hitboek. Op de B-kant prijkt "Ik wil vrij zijn", een vertaling van "You don't own me" van Lesley Gore. Milo De Coster, die net John Larry onder zijn hoede heeft, wordt door Lilianes platenfirma als haar manager aangeduid. Iets later heeft ze opnieuw een hit te pakken, deze keer met "Waarom", en ook het liedje "Verboden wensen" wordt een succes. Zij is nog maar zestien als ze dit zingt en het publiek vindt de tekst wel iets té volwassen voor haar leeftijd. Liliane trekt de schoolpoort achter zich en gaat zich voor het volle pond met haar carrière bezighouden.

In 1965 neemt ze samen met Tonia, Maurice Dean en Cécile Ford deel aan de Europese Beker voor Zangvoordracht in het Casino van Knokke. Tijdens dat festival wordt ze door enkele producers van de Duitse televisie opgemerkt. Bij onze oosterburen mag ze optreden met onder meer Roy Orbison, Gigliola Cinquetti en Rita Pavone. Het verhaal wil dat ze in de legendarische Star Club in Hamburg gaat zingen, de plek waar The Beatles het vak leerden! Hier treedt ze samen met Ferre Grignard op en krijgt ze een Duits platencontract aangeboden, wat uitmondt in singles als "Leider, leider" en "Du bist wie ein Fremde". Liliane houdt niet zo van die Duitse schlagers, maar wel van de diverse televisieoptredens, waar ze onder meer Jimi Hendrix en The Bee Gees ontmoet.

Voor haar manager Milo De Coster is geen stunt gek genoeg om Liliane in de kijker te laten lopen. Milo, die ook Ann Christy onder zijn hoede had, laat Anns haar blauw verven en dat van Liliane groen. Het wordt hét gesprek voor de man in de straat en dat komt vooral hun platenverkoop ten goede! En Milo laat het daar niet bij. Net zoals zovele Vlaamse artiesten zorgt hij ervoor dat Liliane kan schitteren tijdens het in de jaren zestig razend populaire televisieprogramma "Canzonissima". Zij zit in de speciale editie van 1968, samen met onder anderen Marc Dex , die de lieveling van het publiek wordt met "Oh clown", maar het is Liliane die wint met "Wat moet ik doen". Om voor Dex de pijn van het verlies wat te verzachten, neemt Liliane als aardigheid het singletje "Oh oh Marc Dex" op.

Vreemd genoeg blijven nadien de echte hits uit. Liliane staat niet meer achter de nummers die ze moet zingen. Dankzij een immer vlijtige en alerte Milo De Coster komt Liliane op haar achttiende in contact met Claude François, die koste wat het kost van haar een vedette in Frankrijk wil maken. Hij heeft net zijn eigen platenlabel Disques Flèche opgericht en zoekt nieuw talent. Madame Sandra wordt door Cloclo aangeduid om Liliane vocaal bij te schaven. Het is zij die de ademhalingstechniek van Liliane verfijnt. Tal van kneepjes heeft ze van deze Russische mevrouw geleerd. Claude lanceert haar als Liliane Saint-Pierre en er volgen Franstalige singles als "J'entends une symphonie" en "Je suis une fille toute seule". Claude bemoeit zich met alles: de muziek, de tekst, zelfs de opnamen, die vooral 's nachts plaatshebben. Hij is er altijd bij als een heel strenge producer die over het kleinste detail struikelt. Twee jaar en onder andere een optreden in de Parijse Olympia, een oogziekte en onenigheden tussen Milo en Claude François later maken een einde aan het Franse sprookje! Liliane was namelijk geboekt als voorprogramma van de Franse protestzanger Antoine. Net voor de eerste show krijgt zij een ooginfectie die zij wegstopte achter een donkere bril. Op een bepaald moment zag ze haast niets meer. De journalisten blokletterden "Elle est devenue aveugle". Milo eist dat Liliane haar optredens afbreekt en gaat daarover in de clinch met Claude. Milo pakt in een Franse colère zijn koffers en Liliane kan niet anders dan hem volgen. Liliane voelde zich al een hele tijd eenzaam, ook vaak triest. Ze leidde geen gemakkelijk leven. Er waren momenten genoeg dat ze zich rot voelde, maar ze hield zich sterk voor de buitenwereld. Gelukkig voor haar leert zij Denis kennen, de zoon van Milo. Ze wordt verliefd op hem. Hij wordt haar grote houvast op dat moment. In 1971 trouwen ze. Zij krijgt snel nadien een zoon en vindt het fantastisch om haar zangcarrière met het moederschap te combineren.

Na die mislukking in Frankrijk blijven ze niet bij de pakken zitten en broedt Milo op een nieuwe show, deze keer met een religieuze invalshoek. Van 1970 tot 1973 zingt Liliane met "Glory Hallelujah", een vermenging van fragmenten uit het Oude en het Nieuwe Testament op muziek van Jan Leopold, in tal van Vlaamse kerken. Milo, die intussen directeur is geworden van de Belgische afdeling van de Franse platenmaatschappij Barclay, laat Liliane in 1975 een liedje opnemen van Art Sullivan, "Als je gaat". Ook al wordt het een behoorlijke hit, Liliane heeft er nooit van gehouden, vooral niet van de tekst. Liliane wil nadien geen interviews meer geven en haat het om nog langer platen in te blikken. Haar huwelijk met Denis strandt en iets later volgt ook de breuk met zijn vader-manager Milo De Coster. Hij vond trouwens al van in het begin van hun huwelijk dat Liliane maar moest stoppen met zingen en optreden en thuis braaf en voorbeeldig moest zorgen voor man en kind. De voortdurende woordenwisselingen en discussies tussen hen werden té belastend. Haar scheiding is Liliane voor de rest van haar leven als een mislukking blijven ervaren. In verband daarmee zei ze ooit: "Ik leef en werk soms voor een lange tijd met iemand samen terwijl ik weet dat ik er beter mee op zou houden. Het zou me zoveel ellende bespaard hebben als ik vlugger durfde te beslissen. Ik laat het maar aanslepen tot er dan in de ogen van de buitenwereld iets kleins gebeurt. Maar dat kleine is er plots te veel aan en dan kom ik niet meer op mijn beslissing terug." Vaarwel echtgenoot, vaarwel schoonvader!

Liliane besluit voortaan zelf te beslissen en gaat in haar eentje verder. In de loop van de jaren zeventig komt Bobbejaan Schoepen bij haar aankloppen met de vraag of ze niet in zijn shows in Bobbejaanland wil optreden. Ze leert hier de Bulgaarse muzikant Serge Popovski kennen. Ze gaat samen met zijn orkest veel optreden en dat zint haar wel. In 1981 staat ze op het podium van Eurosong met het liedje "Brussel", maar het is Emly Starr die met "Samson" ons land mag gaan verdedigen tijdens het Eurovisiesongfestival. Toch krijgt Liliane na haar optreden positieve kritiek te horen, wat haar stimuleert om de draad weer op te pikken. Zij herwint haar zelfvertrouwen. Zij heeft ondertussen ook Marc Hoyois leren kennen, de man van de net overleden Ann Christy , ex-drummer bij The Adams. En kijk, ze worden nog verliefd ook. Dat is niet zo vreemd, want ze delen samen veel liefde voor de muziek.

Tweede keer, goede keer, dacht Liliane wat de selecties voor "Eurosong" betreft. Zij gaat met de overwinning lopen en mag de negende mei 1987 naar de tweeëndertigste editie van het Eurovisiesongfestival in het Eeuwfeestpaleis in Brussel. Sandra Kim had namelijk het jaar voordien gewonnen met J'aime la vie. Volgens het publiek is in de daaropvolgende selectie tijdens "Eurosong" Bart Kaëll de grote kanshebber met "Carrousel", maar Liliane gaat dankzij "Soldiers of love", geschreven door Gyuri Spies en Marc De Coen, met de eer lopen. Het festival wordt die negende mei door Viktor Lazlo gepresenteerd. Er nemen tweeëntwintig landen aan deel. Ierland gaat met de overwinning lopen. Johnny Logan krijgt 172 punten voor het door hemzelf geschreven Hold me now. Soldiers of love krijgt 56 punten en is daarmee goed voor de elfde plaats. Bij ons wordt het een grote hit en Liliane staat zeven weken in de BRT Top Dertig en bereikt de dertigste juni een negende plaats. Samen met We gotta stop" is "Soldiers of love" een nummer dat Liliane tijdens elk optreden hoort te zingen. Als ze het al niet tijdens de show zelf brengt, dan toch als bisnummer. Daarzonder laten de fans haar niet naar huis gaan. In 1987 maken De Strangers van "Soldiers of love", "Eieren of joeng". Geen wonder dat Liliane na deze gouden hit ervoor kiest samen met Marc De Coen verder te gaan. wat vertaald wordt in hits als "Sacha" en "Met jou wil ik de hemel zien", een liedje dat ze op weg naar de kust in de auto schrijft wanneer ze dolverliefd naast Marc mag zitten. Met Sacha, een verhaal over een homoseksuele jongen, groeit zij uit tot het icoon van de roze beweging in Vlaanderen. De zesentwintigste maart 1988 staat "Met jou wil ik de hemel zien" zien op vier in de Vlaamse Top Tien en de zesde mei 1989 "Sacha" op vijf.

In 1989 verbaast ze Vlaanderen met het nummer "Sacha", waarin ze over homoseksualiteit zingt. Lilianes roze engagement is niet de eerste maar wel de meest bekende zaak waarvoor ze als artiest haar nek durfde uit te steken. Op haar cd 'In Kontrast' zingt ze naast "Sacha" ook "Ziggy", een Frans nummer van de door haar bewonderde Michel Berger uit diens musical 'Starmania'. Opnieuw een lied over een homoseksueel.

Liliane wilde homoseksualiteit bespreekbaar maken en hoopte ook ouders van homo’s te bereiken die het niet kunnen aanvaarden dat hun kind zo is. Vrij snel werd Liliane door de Gentse werkgroep Ouders van Holebi’s aangezocht als meter. Sinds 'Sacha' groeide Liliane in Vlaanderen uit tot een icoon van de roze beweging. Ze treedt regelmatig op in gay-discotheken, wordt gevraagd op de Gay Pride en was bijvoorbeeld meter van de actie Kappers tegen Aids in 1996. Twaalf jaar na haar evergreen 'Sacha', zingt Liliane opnieuw over het thema op 'Het Verschil', een cover van 'La différence' van Lara Fabian.

Eerder liet Liliane van zich spreken in 1987, toen bleek dat de BRT had besloten om enkel internationale artiesten uit te nodigen in de Verkiezingsshow. Liliane klaagde de toestand aan via het Radio 2-programma 'Service Telefoon' van Martin De Jonghe. De pers pikte gretig in op haar statement. Er volgde een confrontatie in het TV1-programma 'Argus'. Liliane mocht rekenen op veel bijval van het publiek.

Ook voor dieren heeft Liliane een groot hart. Haar engagement voor dierenwelzijn is er mede gekomen dankzij Toots, de Tibetaanse terrier die ze van Marc kreeg op haar verjaardagsfeest in 1989. Lilianes pleidooien voor dierenwelzijn ontgingen ook Michel Vandenbosch, frontman van Gaia, niet. In 1994 contacteerde hij haar om deel te nemen aan een ludieke actie om de situatie van kippen in legbatterijen aan te klagen. Wanneer in 1995 de polemiek rond de veetransporten volop aan de gang is, betoogt Liliane voor het eerst in haar leven en aan de zijde van Brigitte Bardot. Haar versie van 'We shall overcome' leidde de manifestatie van Gaia in 2002 voor het Brusselse justitiepaleis na de vrijspraak van zeven veehandelaars wegens beschuldiging van dierenmishandeling, naar een hoogtepunt.

Haar derde hitadem vindt Liliane Saint-Pierre wanneer ze in 1996 kiest voor een Nederlandstalige versie van de Dusty Springfieldhit "In private". Het nummer slaat niet alleen muzikaal aan, maar de opvallende act met een al even opvallende dragqueen en "Tien om te Zien" maken er een superhit van! Liliane scoort in die periode zomaar liefst driemaal op rij. Naast "Ik wil alles met je doen" pakt ze ook uit met "Ik kom zacht naar je toe" en "Geef me tijd", dat ze zingt samen met de o>p dat moment zeer populaire boyband Get Ready. Drie singles overigens in het dancegenre.

Eén van haar meest gewaardeerde engagementen kwam er in 2001, toen Liliane met Leah Thijs en Gilda De Bal topless poseerde voor een affiche van Kom op Tegen Kanker die vrouwen tussen de 50 en 59 wilde aansporen om preventief een mammografie te laten nemen met het oog op borstkanker-screening. Dat Saint-Pierre een groot hart heeft, bewijst haar medewerking aan andere goede doelen, zoals Levenslijn, waarvoor ze in 1994 het nummer 'Milord' van Edtih Piaf inblikte, kunnen op haar steun rekenen. Opmerkelijk was haar bijdrage aan De Droomfabriek. Patrick Bolsens, een 23-jarige gedetineerde, droomde ervan 'Proud Mary' te zingen met Liliane. Op 21/01/94 ging de zangeres richting Derdenmondse gevangenis om zijn wens te vervullen.

De zevende augustus 2004 viert Liliane haar veertigste verjaardag als artieste in haar geboortestad Diest met onder meer een fandag en als hoogtepunt een liveoptreden op de Diestse Grote Markt én de officiële opening van een tentoonstelling die een overzicht biedt van haar rijkgevulde carrière. In de maand september pakt zij tevens uit met een concerttournee in Vlaanderen met als special guest Paul Michiels, met wie ze onder meer een duet zingt. De apotheose van deze viering wordt haar onderscheiding "een leven vol muziek" tijdens het Gala van "De Eregalerij" op dinsdag de negende november 2004 in het Concertgebouw van Brugge met verrassende versies van haar grootste hits door Mama's Jasje, Sandra Kim, Astrid en Brahim, Raf Van Brussel, Kate Ryan en Axl Peleman.

Na de festiviteiten in 2004 dient 2005 zich aan als een rustiger jaar. Maar schijn bedriegt, want Liliane wordt samen met Jean Blaute en Kris Wauters aangezocht als coach en vakjurylid voor X Factor, een nieuwe talentenjacht in het kielzog van Idool die als ondertitel 'battle of the coaches' meekrijgt. De wedstrijd doet zijn reputatie alle eer aan. Liliane Saint-Pierre mag zich ontfermen over de categorie van -25 jarigen. Voor haar 'vier jongens', Ivann, Alexander Chiafele, Paco Garcia en Davy vecht ze als een tijgerin. Liliane moet kritiek inkasseren voor zoveel assertiviteit, maar ze oogst tevens respect voor haar onvoorwaardelijke inzet.

In 2006 waagt Saint-Pierre zich aan variété. Liliane krijgt van regisseur Jan Van Dyke de uitnodiging om tijdens de zomermaanden deel uit te maken van de cast van Het Witte Paard in Blankenberge. Ook haar X Factor-poulain Ivann staat daar op het podium.

Met Paco Garcia, haar andere protégé uit X Factor, duikt ze de studio in om diens debuutalbum te producen. De samenwerking wordt tevens bekroond met een single waarop het duet 'Run to me' wordt ingeblikt. Even voordien heeft Liliane de solo-single 'Mijn leven', een bewerking van Shirley Bassey's 'This is my life', op Vlaanderen losgelaten.

In 2007 besluit Liliane geen single op de markt te brengen en ook haar zestigste verjaardag in 2008 viert ze zonder nieuw werk. Een bewuste keuze, niet alleen uit economische overwegingen maar ook in het besef dat Vlaamse producties stiefmoederlijk behandeld worden op heel wat radiozenders.

Optreden daarentegen blijft Liliane met veel overtuiging doen. In augustus 2007 wordt ze uitgenodigd op de Schlagerpride in de zweedse hoofdstad Stockholm waar ze voor 15.000 enthousiaste toeschouwers haar songfestivalbijdrage 'Soldiers of love' brengt.

2009 dient zich aan als feestjaar: Saint-Pierre staat 45 jaar op de planken. Het jaar wordt ludiek ingezet met een gastrol in de vtm-comedyreeks 'De Kotmadam'. Op 23 april staat Liliane in het Antwerpse Sportpaleis tijdens de achtste editie van 'Houden van...'.

De vierde juli 2010 overlijdt de man van Liliane. De dokters hadden net voordien een lekkende hartklep vastgesteld. Marc moet na een spoedopname en controle in het ziekenhuis blijven, maar zal wel herstellen. Even later krijgt Liliane vanuit het ziekenhuis telefoon dat Marc is overleden. Hij was haar grote liefde. Zij had net met Mieke een vertaling opgenomen van Und wenn die ganze Welt noch heute untergeht, een duet van Michelle en Kristina Bach, dat zij als Naar het sterrenlicht hadden vertaald. Muziek was de lijm die Marc en Liliane aan elkaar deed kleven. Om het verdriet van zich af te zingen, gaat Liliane de baan op met haar tournee "Kwetsbaar" met daarin zowel gevoelige als blijmoedige liedjes. Zij is wel trots op het album "Goud van Hier", dat van haar verschijnt, althans dat is de titel van een cd-reeks door ARS/Universal in de markt gezet met in haar geval twaalf liedjes, waaronder een opvallende versie van haar vroegere Franse mentor Claude François' Alexandrie Alexandra".

In 2011 is er de single Bang voor de zomer", geschreven door Bart Herman in een productie van Wim Claes en goed voor een zevende plaats in de Vlaamse Top Tien van de maand juni, met het jaar nadien een remake van "Soldiers of love" én de release van "Met je ogen dicht", een gevoelige ballade van de hand van Richard Mpayi, Mary Boduin en Hans Francken. Op het LSP-label zijn er in 2013 de singles Geef me adem en Jij blijft naast me staan, die laatste geschreven door Gene Thomas . De vijfde april 2014 is er de nieuwe single Een pakkend lied, een uptempo nummer geschreven door Bart Herman en Wim Claes. Iets later zet Wim zich samen met Liliane aan het schrijven en dat levert in de zomer van dat jaar de single Valerie op.

Liliane is niet tevreden wanneer zij in 2014 verneemt dat filmregisseur Bavo Defurne bezig is met de prent "Souvenir", waarin hij het verhaal vertelt hoe Liliane ooit haar kans waagde op het Eurovisiesongfestival en nu droomt van een comeback. In de film is zij de vijftig gepasseerd en werkt aan de lopende band in een vleesverwerkende fabriek. Liliane voelt zich erg aangesproken door die film omdat zij vindt dat je er niet naast kunt kijken dat die op haar gebaseerd is, de gelijkenissen met haar leven en carrière zijn té duidelijk in dit verhaal verweven, ook al verkoopt de regisseur het als pure fictie. De film zou tegen 2015 in de bioscoop te zien moeten zijn.

In de zomer van 2014 is Liliane in de running voor "Zomerhit" met de single "Valerie". Zij komt in aanmerking voor de trofee "Beste Nederlandstalige opname" én maakt kans op de award "Beste zangeres". Die prijzen gaan uiteindelijk naar Clouseau met Vliegtuig en Natalia. Donderdag de vijfentwintigste september 2014 heeft in de Arenbergschouwburg de show "Liliane Saint-Pierre 50" plaats. Vijftig jaar geleden verscheen haar eerste single en dat wordt in de muzikale bloemetjes gezet. Liliane ontvangt tijdens deze twee uur durende show, waarin zij een overzicht geeft van haar uitgebreide repertoire, onder meer Gene Thomas en Mathieu & Guillaume, daarbij begeleid door haar vijfkoppige band.

In 1964 scoort Liliane haar eerste hit met "We gotta stop". Vijftig jaar later wil zij bewijzen dat zij er nog altijd staat met het album "Daglicht". Dat album kwam, zo zegt ze zelf, tot stand met heftige gevoelens van geluk en ontroering, twijfel, die je als artiest toch blijft kennen, want je wilt het beste van jezelf geven. Het merendeel van de liedjes werd aangereikt door Bart Herman, Wim Claes en Gene Thomas. Uiteraard schreef Liliane ook mee met hen aan nummers als "Veilige haven", "Die ene wals" en "Ik sla m'n arm om je heen". Mary Boduin en Miguel Wiels schreven speciaal voor haar "Daglicht", de titelsong, en met een knipoog naar haar vroegere mentor Claude François wordt het album afgesloten met de originele Franse versie van diens hit "Comme d'habitude". Als voorbode van dit album waren er in volgorde de singles "Geef me adem", "Jij blijft altijd naast me staan", "Een pakkend lied" en "Valerie". Er werd opgenomen in Studio Close in Haacht samen met muzikanten Jurgen Van Bever, Bjorn Vanhaecke en David Criel. Liliane nam deze keer de productie in eigen handen. Gene Thomas hielp haar met de backing vocals. Het album "Daglicht" staat de vijfentwintigste oktober 2014 op de negenenzestigste plaats in de Ultratop Album Top 200 en zal de weken nadien niet hoger klimmen.

Liliane blijft het na al die jaren moeilijk hebben met het feit dat ze nog altijd vaststelt dat er mensen zijn die blijven neerkijken op het Nederlandstalige lied, vooral dan in de media. Daarom dat ze blij is dat ze tijdens haar optredens begeleid wordt door Major Five: vijf jonge muzikanten die geloven in wat ze op het podium neerzet. Zij is ervan overtuigd dat artiesten lang kunnen meedraaien als zij maar blijven schaven aan hun repertoire. Nostalgie schuift ze daarbij graag aan de kant. Dwepen met toen is aan haar niet besteed!

April 2015 verschijnt de single "Ik praat weer in m'n slaap" van de hand van Gene Thomas en Bart Herman in een productie van Wim Claes. Het nummer wordt zowat overal getipt, maar een echte hit zit er niet in. De achttiende april houdt Liliane halt op de eenendertigste plaats in de Vlaamse Top 50. Saint-Pierre is in 2015 de laureate van de elfde "Golden Lifetime Award" voor het Nederlandstalige lied. De prijs is een initiatief van een aantal figuren uit de showbusiness en de stad Aarschot. Die wordt haar de dertiende mei in de Gasthuiskapel in Aarschot aan haar overhandigd. Het awardcomité onder leiding van Michel Follet koos voor Liliane Saint-Pierre om haar 50-jarige carrière te lauweren. Zij volgt in de erelijst onder meer Eddy Wally, Jo Vally, Willy Sommers, Will Tura, Rob De Nijs, Willeke Alberti, Nicole & Hugo, Will Ferdy en Bobby Prins op. De negentiende september verschijnt de single "Duizend mijlen", geschreven door Wim Claes, Gunther Thomas en Katrien Van Nieuwlande.

De vijfde december 2015 is er de nieuwe single van Liliane, "hou me nu maar vast", een rustige ballade door haarzelf geschreven, samen met Mary Boduin en Wouter Janssens.

Eind december 2017 brengt Liliane een speciale versie op single uit van "Soldiers of love" waarmee ze in 1987 deelnam aan het Eurovisiesongfestival in Brussel, dertig jaar geleden dus. Zij nam deze speciale versie op samen met de groep MANdolinMAN. Vanaf februari 2018 gaan MANdolinMAN, Jan De Smet, Herr Seele en Liliane Saint Pierre samen op tournee door Vlaanderen met hun voorstelling "Bazaar Bizar". Daarin brengen ze nummers als "Ca plane pour moi", "Inch'Allah", "Gedachten zonder woorden" en natuurlijk "Soldiers of love". In de persmap lezen we: "Jan De Smet draagt MANdolinMAN reeds van bij hun start een warm hart toe en is altijd te vinden voor vreemde muziekjes. Herr Seele is ook niet te beroerd om een mandoline vast te pakken. Tegenover zoveel mannelijk testosteron kan enkel een vrouw met een stem die reikt tot in Parijs standhouden …. Liliane Saint-Pierre". 

In 2018 ging Liliane samen met Marijn De Valck op tournee in de theatershow "Compagnons de la Chanson". Liliane Saint Pierre en Marijn Devalck zijn beiden zwaar gepassioneerd door het Franse chanson. Ze zingen Bécaud en Brel maar ook France Galle en Céline Dion, Piaf en Aznavour, Johnny Hallyday, Claude François, Nicole Croissy, Yves Montand, Louis Mariano en Adamo. Het was Claude François die Liliane Saint Pierre lanceerde in de jaren ’60. Marijn Devalck nam zijn eerste plaatjes in het Frans op. Toen kende iedereen hem als Marino Falco.


 

Ondertussen zorgt Liliane steeds voor haar 93-jarige moeder en werkt naarstig aan haar volgende album dat eind 2020 moet verschijnen. Ze tourt in Vlaanderen met haar tour "Karma". Wil je ook een concert meepikken, kijk dan zeker op haar agenda waar je alle info kan vinden.